"Ik wil weten waar ik aan toe ben – is dat zo raar?"

Nadia en Thomas hebben elkaar leren kennen nadat ze allebei een scheiding achter de rug hadden. Beiden met twee kinderen, een rugzakje en een voorzichtig nieuw geloof in de liefde. Na twee jaar latten, besloten ze ervoor te gaan: Nadia trok met haar kinderen bij Thomas in. Ze vormden samen een nieuw samengesteld gezin.

.

In het begin ging alles soepel. Ze genoten van het samenzijn, hun kinderen leken het goed met elkaar te kunnen vinden. Het voelde of eindelijk alles weer op z'n plek viel. Maar na verloop van tijd begon er steeds vaker iets te wringen. Niet heel groots of dramatisch, het waren kleine dingen. Gesprekken die stroever liepen. Blikken die elkaar niet leken te begrijpen. Dingen die niet uitgesproken werden. Minder aanraking onderling.

Nadia wil graag duidelijkheid. "Ik wil gewoon weten waar ik aan toe ben," zegt ze. "Wat gebeurt er als Thomas iets overkomt? Of als we toch uit elkaar gaan? Ik heb dat al eens meegemaakt. Ik voelde me toen zo in de steek gelaten door mijn partner. Ik dacht dat we netjes uit elkaar zouden gaan financieel maar ik trok aan het kortste eind. Die situatie wil ik nooit meer meemaken. Toen heb ik financieel zo veel moeten inleveren omdat ik minder was gaan werken voor de kinderen. Dat gevoel wil ik niet nog een keer voelen."

Ze zou het liefst trouwen, niet alleen omdat ze in de liefde gelooft, maar ook omdat ze dan weet dat er iets geregeld is. Voor haar én haar kinderen. Dat geeft haar financiele veiligheid en vertrouwen.

Thomas denkt daar anders over. Hij wil helemaal niet trouwen. “We hebben het toch goed samen? Waarom alles vastleggen bij de notaris? Dat haalt de spontaniteit eruit.” Zijn scheiding was zakelijk, kil, en kostte hem veel. Sindsdien wil hij wegblijven van alles wat op juridische afspraken lijkt. Voor hem is ‘niets op papier’ juist een teken van vertrouwen.

Dus botsen ze.

Nadia voelt zich steeds vaker onzeker. "Als hij écht voor mij zou kiezen, dan zou hij dit toch willen regelen?" Thomas voelt zich steeds vaker onder druk gezet. "Alsof ik niet genoeg geef door er gewoon elke dag te zijn en mijn liefde voor jou uit te spreken."

Wat naar boven kwam tijdens hun gesprekken in de financiële relatietherapie, was dit:
De ander is niet fout. Ze zijn allebei oke. Geld heeft een andere betekenis voor hun beiden. Ze hebben allebei vanuit hun relatiegeschiedenis bepaalde overtuigingen over liefde en geld ontwikkeld. Daar houden ze graag aan vast omdat dat veilig voelt.

Nadia heeft geleerd zichzelf te beschermen, omdat ze eerder veel heeft verloren. Voor haar is iets regelen een vorm van liefde.
Thomas heeft geleerd om los te laten, omdat hij eerder klem zat in verplichtingen. Voor hem is niets vastleggen een manier om liefde niet in regels te verstikken.

Ze bedoelen het goed allebei en houden veel van elkaar. Maar ze kwamen er niet meer uit.